مزمور ۱۵۰ از مزامیر پرستشی محسوب میشود و آخرین آنها است. ( مزامیر ۱۴۴-۱۵۰)
آلات موسیقی
مردم باید خداوند[یهوه] را با استفاده از انواع آلات موسیقی ستایش کنند.
مزمور فوق بر ستایش و پرستش تمرکز کرده است که انجامش در معبد بسیار متداول یود. مراعات نظیر در اشعار عبری بسیار رایج است.
(See: /WA-Catalog/en_tm?section=translate#writing-poetry and /WA-Catalog/en_tm?section=translate#figs-parallelism)
معبد خدا اغلب به محل مقدس او اشاره می کند. مرسومترین جا برای ستایش خدا، همان معبد است.
«کارهای بزرگی که او انجام داده است». «کارهای عظیم خدا» احتمالا به معنی : ۱) وقایع طبیعی همانند طوفان و زلزله یا ۲) معجزات مانند شفا و یا پیروزی در جنگها
قطعه فوق بر ستایش و پرستش خدا به وسیله آلات موسیقی و رقص تکیه میکند.
منظور آلت موسیقی است که سر آن مانند طبل روکش شده و در اطراف آن قطعات فلزی نصب شده که با لرزاندن به صدا در میآید.
(See: /WA-Catalog/en_tm?section=translate#translate-unknown)
دو صفحه فلزی نازک و مدور که با کوبیده شدنشان به یکدیگر صدای بلندی تولید میشود.
(See: /WA-Catalog/en_tm?section=translate#translate-unknown)
آیه فوق چیزی بیش از یک آیه پایانی برای این مزمور است، بلکه قطعه آخر از بخش پنجم مزامیر است که از مزمور ۱۰۷ آغاز و با مزمور ۱۵۰ خاتمه مییابد.
عبارت فوق آرایه ادبی اغراق است و به تمامی مردم زندهای اطلاق میشود که خدا را میپرستند.